برترینها: پرسپولیس روز گذشته در تبریز، مقابل تراکتور نخستین شکست خود را تجربه کرد؛ شکستی که طبیعی بود موجی از انتقادها را میان هواداران این تیم به راه بیندازد. اما در میان تمام بحثهای فنی، یک سؤال بیش از هر چیز دیگری به چشم میآید: چرا اوستون اورونوف، ستاره ازبکستانی و یکی از بازیکنان مؤثر پرسپولیس، برای سومین بازی متوالی جایی در ترکیب تیم ندارد؟
فوتبال حافظه کوتاهی دارد و این دقیقاً همان چیزی است که مربیان باید همیشه به یاد داشته باشند. یک روی سکه این است که ستاره تیمت را بازی ندهی، نتیجه بگیری و همه از «شهامت» و «اقتدار» تو تمجید کنند. اما روی دیگر سکه، درست از روزی شروع میشود که نتیجه برنمیگردد. آن وقت همانهایی که دیروز تصمیم تو را نشانه جسارت میدانستند، امروز میپرسند چرا بازیکن مؤثر تیمت را روی نیمکت نگه داشتی؟
تارتار حالا با همین پرسش روبهروست. اگر نیمکتنشینی اورونوف یک تصمیم فنی یا انضباطی بوده، ادامهدار شدن آن نیاز به منطق و توضیح روشنتری دارد؛ چرا که تنبیه یک بازیکن، بهویژه وقتی میتواند در سرنوشت تیم اثرگذار باشد، نباید آنقدر طولانی شود که خود تیم هزینهاش را بپردازد.
شاید تا پیش از شکست در تبریز، همهچیز قابل دفاع به نظر میرسید. اما فوتبال با نتیجه قضاوت میشود و شکست، تمام تصمیمهای قبلی را دوباره زیر ذرهبین میبرد. این همان روی بیرحم فوتبال است؛ در باد تعریفها میخوابی، یک روز بد میبازی و همان تمجیدکنندگان دیروز، امروز سکه یک پولت میکنند.
حالا تارتار باید پاسخ دهد که دلیل ادامه نیمکتنشینی اورونوف چیست؛ چون وقتی تیم میبازد، دیگر «شهامت» به تنهایی برای قانع کردن هواداران کافی نیست.
