اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت و چهره بیبدیل سینما و تلویزیون ایران، ۲ مرداد ۱۴۰۵ پس از تحمل یک دوره بیماری در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
اکبر عبدی آقاباقر در چهارم شهریور ۱۳۳۹ در محله نازیآباد تهران از پدری با اصالت اردبیلی و مادری تهرانی متولد شد.
او پس از اخذ دیپلم، فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۱۳۵۰ با نمایشهای آماتوری و تلهتئاتر «سنجابها» آغاز کرد.
با این حال، نقطه عطف شهرت او در سال ۱۳۶۲ و با ایفای نقش پسربچهای بازیگوش در سریال «باز مدرسهام دیر شد» رقم خورد که او را به ستارهای محبوب در خانههای مردم تبدیل کرد.
درخشش اکبر عبدی در سینما
ورود حرفهای عبدی به سینما با فیلمهایی نظیر «جنجال بزرگ» و «اجارهنشینها» زمینهساز تبدیل شدن او به یکی از پولسازترین ستارههای دهههای ۶۰ و ۷۰ شد.
او به دلیل تسلط بینظیرش بر نقشهای مکمل، دو بار برای هنرنمایی در فیلمهای «مادر» و «خوابم میآد» برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شد. به پاس دههها تأثیرگذاری عمیق در هنر نمایش و ارتقای سطح کمدی ایران نیز، نشان درجه یک فرهنگ و هنر که معادل دکتری افتخاری است، به این بازیگر نامدار اعطا شد.
اکبر عبدی و تابوشکنی های خلاقانه اش
آنچه اکبر عبدی را از سایر همنسلان اش متمایز میکرد، شجاعت در پذیرش گریمهای سنگین و ایفای نقشهای پیچیده و تابوشکن در سینمای پس از انقلاب بود.
او نخستین بازیگر مرد ایرانی بود که با ظرافت تمام نقش زنان را در آثاری چون آدمبرفی بازی کرد و این ساختارشکنی جسورانه بعدها در فیلم خوابم میآد نیز تکرار شد.
همین تنوع شگفتانگیز در خلق کاراکترهای متفاوت جدی، کمدی و زنانه باعث شد تا منتقدان و مخاطبان لقب شایسته «مرد هزارچهره» را برای همیشه به نام او گره بزنند.
