احمد زیدآبادی در یادداشتی با عنوان «عصارهٔ قصه!» در کانال تلگرامی اش نوشت: آن دسته از محافل و جماعاتی که تاکنون تحت عنوان "حمایت از منویات رهبری" سران قوا بخصوص شخص رئیسجمهور را آماج بهتان و اهانتهای سخیف قرار میدادند، حالا پس از حمایت روشن آقای خامنهای از سران هر سه قوه، چرا به ماجرا پایان نمیدهند و همچنان بر طبل اهانت و بهتان میکوبند؟
به گزارش روز نو واضح است که بحث "منویات رهبری" در میان نیست. این ادعا صرفاً پوششی برای پیشبرد یک نقشهٔ سیاسی خطرناک است.
خطر این نقشه هم از هر جهت متوجه کیان کشور است، چون با گفتمان مذاکرهستیزی به صورت مطلقِ آن، دنبال میشود.
وقتی نفس مذاکره فارغ از شرایط و نتایج آن، خیانت معرفی شود، یعنی درِ جنگ باید تا ابد باز بماند!
پشتِ پشتِ ماجرا هم، اما صرفاً علاقه به جنگ نیست، تمام نگرانیشان مربوط به پس از جنگ است.
از آن بیم دارند که پایان جنگ به هر صورت و با هر فرمولی، موقعیت سیاسی آنان را تضعیف کند. عصارهٔ قصه واقعاً همین است!
حالا این وسط، تقصیر این کشور و این مردم و شماری از مسئولان کشور چیست که جماعتی هر نوع آرامشی را مغایرِ تداوم نفوذ و بقای سیاسی خود میدانند و برای حفظ قدرت خود حاضرند قیصریه را به آتش کشند؟
